Groeien in het oog van de storm
De afgelopen weken werd mijn vermogen om objectief te luisteren en te verbinden stevig getest. Wat begon als een onverwachte escalatie, groeide uit tot een waardevolle casus voor persoonlijke ontwikkeling. Ik zag hoe ik overeind bleef in een lastige situatie, hoe projecties niets zeggen over wie ik bén, en hoe ik vanuit zachtheid én stevigheid kan blijven staan. Mijn opdrachtgever stond volledig achter mij. De kern van het issue lag niet bij mij, maar bij een Team Manager die onder druk stond door kwaliteitsproblemen uit het verleden.
Soms test het leven je precies op de punten waarvan je dacht dat je ze al beheerste. Voor mij waren dat luisteren en verbinden. Ze horen bij mijn kernwaarden en ik investeer er dagelijks in. Maar nu stonden ze ineens onder hoogspanning.
Een onverwacht escalatiemoment ontstond toen er uit het niets een meetingverzoek kwam, vijf weken vooruit gepland, met de Team Manager en haar directeur (mijn opdrachtgever). Het onderwerp bleef onduidelijk en een agenda kwam niet. Tijdens het gesprek voelde het als een hinderlaag: er was nooit eerder met mij gesproken, terwijl er ineens werd verwezen naar “altijd”, “al twee jaar” en meningen van mensen buiten de afdeling. Adviezen zouden niet worden opgevolgd en medewerkers zouden zich niet serieus genomen voelen. De lading klopte niet, maar in eerste instantie voelde ik wel dat de vinger naar mij wees.
Toch bleef ik in het gesprek bij mijn technieken. Met aandacht op mijn lichaam en voeten op de grond. Rustige ademhalen en voelen wat er in mijn lichaam gebeurt. Ik benoemde het gevoel op mijn borst wat de gekozen aanpak bij me opriep. Ik liet mijn ware krachtige zelf zien. Iets waar ik trots op ben. En toch merkte ik na afloop dat er iets in mijn hart geraakt was. Dat signaal herkende ik meteen: hier ligt een kans.
Op de terugreis richtte ik mijn aandacht op mijn hart. Ik ademde met aandacht en liefde er naartoe en voelde hoe het zachter werd. Ik besloot dat ik niet met een gesloten hart door dit soort situaties wil gaan. Dus keek ik bewust vanuit haar perspectief. Wat maakt dat zij dit zo doet?
Het antwoord kwam intuïtief. Ze staat onder zware druk. De kwaliteitsissues zijn groot en ontstaan door keuzes van haar voorgangers. In plaats van samenwerking zoekt ze een uitweg via aanval. Misschien een oud overlevingsmechanisme. En soms is het eenvoudiger om naar een project- of verandermanager te wijzen, dan naar de historische oorzaken.
Later sprak ik met mijn opdrachtgever. Ook hij vond de aanpak, achteraf gezien, niet handig. Tegelijkertijd bevestigde hij hoe tevreden hij is over mijn werkwijze en de projectresultaten. Dit gaf me de bevestiging: dit ging niet over mij. Dit ging over wat er op mij werd geprojecteerd.
Om de lucht te klaren sprak ik daarna met haar team. Zonder oordeel. Vanuit openheid en medeleven. Al snel bleek dat er geen relationele issues waren. Ze voelden zich vrij om met mij en het projectteam te spreken. Hun feedback ging vooral over de applicatie-inrichting — zaken die eigenlijk al twee jaar eerder hadden moeten worden ingericht, maar waarvoor toen de kennis ontbrak.
Ik besloot met empathie aan de Manager en haar team te denken, om de verbinding te herstellen. Bij haar kostte dat nog iets meer tijd. Zelf moest ik ook mijn oordeel over haar aanpak en intenties loslaten. Dit proces werd een belangrijk onderdeel van mijn persoonlijke groei. Zodra mijn oordeel volledig is opgelost, kan het ware gesprek met haar vanzelf ontstaan.
De winst?
Ik sta steviger en heb meer vertrouwen in mijn kracht. Deze situatie liet me zien dat ik zelfs in een storm dicht bij mezelf kan blijven. En dat de projectie van een ander niets afdoet aan mijn waarde, mijn intentie of mijn vakmanschap. Dit bleek geen hindernis te zijn, maar een les. Een groeimoment waar ik dankbaar voor ben.
